Stouwdam Borne in Rijssen

Soms kan bij een wedstrijd de race zelf maar bijzaak zijn. En soms lopen wedstrijddagen gewoon anders als gehoopt. Vandaag was dit allemaal het geval.

Nog voordat de wedstrijd begon werd het inrijden al afgefloten door een valpartij van onze clubgenoot Laurah. Een nare valpartij waar de ambulance en doctoren bij nodig waren. (Op het moment van schrijven weten we dat het goed gaat, maar dat een aantal weken rust nodig is voor herstel.)

Het voorval maakt dat de dag wat vreemd begon. Bij de tent van Oldebroek was men bezorgd. Bezorgd om Laurah, maar ook om haar zusje Hadassa die achterbleef terwijl ze haar vader en zus in de ambulance weg zag rijden.

Maar toen liet skeelerclub Oldebroek zien wat het woordje club betekent. En dat een club niet alleen bestaat uit leden maar dat ook de ouders en belangstellenden hier deel van uitmaken. Gezamenlijk werd Hadassa opgebeurd om er tijdens de wedstrijd het beste van te maken. En de moeders langs de kant bekommerden zich naast hun eigen kroost ook om haar. Met woorden, een arm om de schouders, een knuffel waar nodig of een knipoog ter bemoediging.

Dan even terug naar de wedstrijd. Er bleek nog een blessure opgelopen te zijn. Namelijk bij de tijdwaarneming. Waar de Stouwdam competitie bekend staat om het razende tempo van programma's afwerken, liet de techniek ons vandaag ernstig in de steek. En dat terwijl donkere regenwolken de druk nog extra opvoerden. Het tijdschema liep zelfs zo extreem uit de hand dat de jury moest besluiten de junioren geen tijdrit te laten rijden.

De wolken hielden het inderdaad niet bij dreigen. Ze gingen los, niet lang maar toch. De finales van de tweede afstand moesten verreden worden op het asfalt om de piste heen.

Om vervolgens na noeste arbeid van een groep vrijwilligers de afsluitende afvalkoers weer op de piste te kunnen afwerken.

Kortom, een dag die anders verliep als verwacht en gehoopt. Was dan alles anders?

Zeker niet: Eliza Akkerman verbleef wederom grotendeels op haar favoriete 4e of 5e stek in de wedstrijd, Rhodé won wéér de sprintafstand, Kynzly Barry reed wederom podium, Lilian Hulst sprintte wéér 15 ronden met twee armen los voor het peloton uit in de B-finale, Julia Bakker gebruikt twee korte afstanden als warming-up om de derde afstand echt los te gaan, en Feline van de Brandhof piekert zich suf hoe ze het Heerde treintje kan laten ontsporen.

Andere opvallende zaken die benoemd moeten worden: Julia van Ommen heeft de weg vooruit gevonden. Niet haar witte schoenen maar de witte finishlijn trok haar aandacht. 2 afstanden als 3e over de streep. Fantastisch.

Lorena Grootkarzijn laat zien de aansluiting definitief gemaakt te hebben en zoekt nu de weg voorbij haar tegenstanders. Onthoudt deze naam, ze komt eraan.

Jetske Hoekert heeft nu definitief haar vakantie afgesloten en begint de werkmodus weer te vinden. De tweede helft van de laatste race was super.

Lysanna van Boven merkt steeds beter hoe sterk ze is. Gas geven en gaan is nu toegevoegd in haar functielijst.

Anouk van Olst heeft haar plek in het peloton gevonden en dat terwijl ze tot maart dit jaar nog nooit een wedstrijd had gereden.

Eline van den Belt (die ook luistert naar de naam kleintje) kon weer mooi wat skeelermeters aan haar seizoen bijschrijven. Voorin meedoen in de b-finale is een prima training om te groeien op de wieltjes.

Lynn Hoekert wordt met de race brutaler in het peloton en ook zij voelt steeds meer aan wat ze aankan.

Jasmijn Smit werkte zich zoals we gewend zijn 20x in 15 ronden opnieuw naar voren door iedereen buitenom te passeren net zolang tot de jury zegt dat de race over is. Kilometervreter!!

Elin Zwep doet hetzelfde maar sluipt overal waar een gaatje is binnendoor.

Neyomi Barry blijkt gevoelig voor aanmoedigingen vanaf de kant. Want telkens wanneer ze de handen op de knieën legde en de strijdt leek op te geven schoot ze weer vooruit wanneer ze toegeroepen werd. "Kom op, nog een keer proberen!!"

Eva-Lynn Grootkarzijn daarvan weet u ondertussen, die gaat gewoon door. De sprint werd gecanceld dus maakte ze al plannen om 's avonds nog een rondje te gaan fietsen. Want een zaterdag afsluiten met maar twee afstanden....

Linde Bisschop houdt niet van al dat gedoe. Wel rijden, ineens weer niet rijden, plotseling op de gladde asfaltbaan. Regenwielen erin, later toch maar weer zonneschijnwielen monteren want we gaan weer verder op de piste. Nou ja, er waren wat teleurstellingen.

Maar u weet ondertussen dat dit allemaal weer goed komt. Alle mooie prestaties, alle teleurstellingen, alle zorgen om elkaar, ze worden allemaal op een hoop gegooid en gemiddeld genomen zijn we gezamenlijk trots dat wij SKEELERCLUB OLDEBROEK zijn.